Donderdagavond, het is weer zover. Een avond muziek maken met een groep bijzondere mensen. Zouden ze weten wat ze kunnen? Zouden ze door hebben wat ze kunnen betekenen?
Het is zeven uur in de avond. De eerste stromen binnen en gaan zitten op hun plek. Links voor me zitten de keyboardspelers. Achterin de drummer en een paar trommelaars.
Voor mij zit Eddy. Hij is al wat ouder, kan zich niet zo goed uiten en speelt op de melodica, een soort blokfluit met toetsen. Eddy probeert op een of andere manier de lachers op zijn hand te krijgen. Om half acht gaan we beginnen. Droomland en Do Re Mi zijn favorieten. Aan mij de eer om iets muzikaals aan te leren. Het lijkt te werken.
Ik loop naar voren en voel iets hards mijn kruis in vliegen. Ik spring verrast naar achteren. De begeleiding en vrijwilligers zien direct wat er gebeurde en gieren het uit van het lachen. Beduusd en verrast kijk ik naar Eddy. Zijn pretogen vertellen het verhaal. In een flits zie ik zijn tweede poging. Hij kijkt om zich heen en doet opnieuw een poging om de melodica in mijn kruis te duwen.
Deze had ik door en sprong op tijd naar achteren. Met opnieuw veel gelach. Plezier staat voorop, de lach mag er zijn en ik denk even aan de tekst van het refrein van Droomland: Droomland, droomland, Oh, ik verlang zo naar droomland, Daar is steeds vree , Dus ga met mij mee, Samen naar ’t heerlijke droomland. Dan is de donderdagavond toch een beetje een muziekparadijs, voor de muzikanten, de begeleiding en de dirigent.
Wij, als team rond 11r-band en 11r-orkest, worden blij van deze verhalen. De lach, de traan, de onrust, het respect voor elkaar en de liefde voor onze manier van muziek maken werkt. We kunnen een beetje vrolijkheid brengen. Neem eens contact op om een keer te komen kijken. Je bent van harte welkom. Wil je een bijdrage aan dit project leveren dan kan dat.